خیلی وقت است که در نقاشی هایم از رنگ های زرد و نارنجی و بنفش استفاده نکردم.

هر چه بوده٬سیاه بوده است.

احساس می کنم که دیگر حتی خودم را هم نمی شناسم.

تبدیل به یک موجود بی هدف شده ام.

مدت هاست که دیگر فقط به آخر خط فکر می کنم و هیچ انگیزه ای ندارم.

حتی طلوع و غروب های زیبای خورشید٬بارش قطرات باران٬شکفتن گل ها

و آمدن فصل بهار هم نتوانسته مرا از این چهار دیواری

غم٬بیرون بکشاند.

مدت هاست از اطراف خود غافلم.

به هیچ کس و هیچ چیز توجهی ندارم و هیچ چیز مرا خوشحال نمی کند.

از کنار همه چیز خیلی عادی و بی تفاوت می گذرم.

درست مانند یک تکه سنگ٬سخت و بی احساس.

اما امشب حال و هوای دیگری دارم.

درست است که امشب هم همانند شب های دیگر است ولی

حس می کنم٬شاید قرار است اتفاقی بیفتد.

پنجره ی اتاق را باز می کنم.

از بچگی تا به حال٬تاریکی و سکوت شب را دوست داشتم.

بر خلاف همیشه٬آسمان پر از ستاره بود.

ستاره هایی که با درخشش خود٬چشم هر بیننده  ای را

به خود خیره می کردند.

دست بردم تا یکی از آنها را بگیرم اما حیف که فاصله ی میان ما

بسیار زیاد بود.

با حالتی گرفته تر و غمگین تر از همیشه به خیابان

خیره شدم.

ناگهان٬نوری چشمم را زد.سرم را بلند کردم و در کمال ناباوری

ستاره ای دیدم که به من چشمک می زد.

بالاخره بعد از مدت ها لبخندی بر روی لبانم نشست.

و همان موقع دریافتم که هر چیزی حتی کوچک٬و برای چند ثانیه

می تواند شادی را برای ما به ارمغان بیاورد.